Naturalnie barwione makramy

Jak mnie strasznie długo na blogu nie było :/

Nie dość, że mało jeżdżę na imprezy historyczne, to znacznie mniej robię rękodzieła i ciągle liczę, że to się zmieni jak mały podrośnie i nauczy się czerpać radość z własnego towarzystwa ;)

No i jeszcze przygotowuję się do otwarcia własnego biznesu, a to oznacza dużo pracy przy minimalnych efektach...

Makrama nie jest może przedmiotem tego bloga, ale wykorzystałam do niej techniki barwierskie, które już jak najbardziej są, więc wrzucam ją także tutaj. Nie było to typowe barwienie, bo nie gotowałam, a tylko moczyłam w gorącym wywarze z dodatkami, wykorzystując to że mam gotowy gar barwnika po barwieniu wełny :) Na górze makrama i marzanna, na dole wrotycz z żelazem.

Islandia igłą malowana cz. 4

Dawno mnie tu nie było z cyklem inspirowanym kolorami Islandii. Ostatnio popełniłam nietypową czapkę z islandzkiej wełny w kolorach wziętych z okolic lodowca Vatnajokull, a więc szary melanż odzwierciedlający różnorodność odcieni wiekowego lodu, jasna i ciemna zieleń niezliczonych gatunków mchów i  porostów.

Farbowanie naturalne zimą - czyli barwierska parapetówka.

Wreszcie wcieliłyśmy nasz pomysł w życie i z Feimą zebrałyśmy się w moim nowym mieszkaniu, żeby przetestować kuchnię. Niech sobie kuchnia nie myśli, że z takimi mieszkańcami będzie łatwo i będą tylko schabowe, pierniki i kawa :)

Feima przyjechała z walizką w większości wypełnioną różnymi suszonymi zielskami i wełną oraz odczynnikami, ja powyciągałam garnki, czesankę i potrzebne przybory. Tym sposobem spędziłyśmy trzy dni mocząc, gotując, cedząc, podglądając i znowu gotując w trzech garnkach naraz (czwarty palnik przydawał się do gotowania jedzenia...). Sąsiedzi pewnie zachodzili w głowę co to za kolorowe flaczki powiewają u nas na balustradzie, a to obciekały z nadmiaru wody próbki czesanki.

Bulgocze, pryska i syczy lepiej podglądać proces zza lodówki :P

Próba rekonstrukcji spodni ze znaleziska w Skjoldehamn.

Chyba nie ma takiej osoby w kręgu rekonstruktorów wczesnego średniowiecza, która by nie słyszała o znalezisku ze Skjoldehamn. Znaleziony w 1939 roku w bagnie pochówek (prawdopodobnie z XI wieku) do dziś budzi sprzeczne opinie. Perfekcyjnie zachowały się elementy stroju, lecz niestety z powodu kwaśnego środowiska jakie panuje w bagnie, nie zachowały się kości czy jakiekolwiek ślady DNA. Z tego powodu nadal trwają spekulacje na temat pochodzenia czy nawet płci właściciela ubrań. Istnieją podejrzenia, że ze względu na dość małe, nawet jak na tamte standardy, rozmiary pochowanej osoby, był to przedstawiciel ludu Sami. No ale dość już tego wstępu historycznego. Z internetu znamy mnóstwo lepszych lub gorszych podejść do tematu kaptura ze Skjoldehamn, trochę mniej do tunik. Jeśli chodzi o spodnie, to jakoś mało osób wykazało do tej pory rekonstrukcyjny zapał.

Who in the re-enactment movement haven't heard about Skjoldehamn find? Burial discovered in 1939 in the marsh (probably from 11th century) raises even today many cuestions about nativity or sex of buried person. Some textiles are preserved perfectly, but acid environment in the marsh have destroyed all of the DNA and human remains. There is theory that because of the small size of the clothes they belonged to the member od Sami people. There are many better or worse reconstructions of Skjoldehamn hood or tunics, but not so many if it comes to the trousers.

Gdy poszperałam wśród artykułów i opracowań na temat stroju ze Skjoldehamn, okazało się, że spodnie, których kilka sporych fragmentów także się zachowało, są nie mniej zdobne niż wymienione wcześniej elementy garderoby! Postanowiłam za pierwszym razem spróbować odtworzyć te elementy spodni, co do których miałam absolutną pewność jak wyglądały. Jedyną moją interpretacją jest krój w kroku - ten fragment niestety się nie zachował.

While doing my research about Skjoldehamn outfit, it turned out that trousers were made also very carefuly and decorative, as well as the tunics. I decided to recreate for the first time only this elements of trousers, that I was absolutely shure about. Only thing I had to add, was the crotch part, wich hasn't preserved in the bog.

Poniżej dwie propozycje kroju jakie można wyszperać w sieci:
Here are two patterns of Skjoldehamn trousers that can be found in internet:

Krój na podstawie pierwszego opracowania na temat znalezisk ze Skjoldehamn z 1939 roku.

Schemat zachowanych fragmentów z wymiarami i sugerowanym krojem.

W swojej rekonstrukcji wykorzystałam drugi schemat. W kroku wszyłam wstawkę w kształcie rombu, sięgającą niemal kolan. Jest to rozwiązanie najprostsze i sprawdzone na wielu parach spodni. Wszelkie detale, opisy tkanin, kolorów i splotów ozdobnych sznureczków zaczerpnęłam z opracowania "Nye tanker om skjoldehamnfunnet", w większości jest ono w języku norweskim, na szczęście opisy zdjęć i rysunków są także po angielsku, co bardzo pomaga. Jako, że zamawiający owe spodnie szczyci się rozmiarami znacznie odbiegającymi od oryginału, musiałam trochę się napracować żeby spodnie zachowały kształt i proporcje, a jednocześnie pasowały na przyszłego właściciela.

I decided to use the second one. Between the legs I sew a diamond-shaped piece, it goes almost to the knee height. It's the simplest sulution and tested on many other pants. All the information about details, fabrics, colours and woven threads I've got from "Nye tanker om skjoldehamnfunnet" wich is mostly in norwegian, but some of the pictures have english translation. The biggest challenge was to bring together original shape and much much bigger size of my buyer.

Wokół pasa biegnie haft maskujący wywinięcie materiału, wykonałam go ciemnozieloną wełną pasującą do innych obszyć. W oryginale spodnie były uszyte z niebarwionej wełny, w bagnie nabrały brązowego odcienia, wybrałam kolor pośredni ze względów czysto praktycznych. Krajki ze ślicznej cienkiej wełny wykonała Emilia z Ulf Ragnarsson Hird, mają one wymiary oraz kolory zgodne ze znaleziskiem. Sznurki plecione były na palcach zgodnie ze znaleziskiem, kolory dobrałam nie tyle pod krajkę, co zgodne z moim wzornikiem naturalnego barwienia.

There is an embroidery going around the waist, it covers the edge of the fabric, I made it with dark green woolen thread matching other finishings. Original pants were made of undyed white wool, in the marsh they become dark brown, I used light brown woolen fabric because it's practical. Strips made by Emilia on heddle with fine thin wool according to the find. Decorative fingerloop brides are made by me and colours are natural dyed-like.

Elementem jaki budził moje wątpliwości, i z tego względu nie podjęłam się jego wykonania, są hafty biegnące od rozcięć nogawek w górę. Zachowały się tylko fragmentarycznie i nie wiadomo czy biegły aż do pasa, czy kończyły się na jakiejś innej wysokości nogawki. Według mnie mogły biec jak lampas, aż do samej góry, jednak wolę doszperać się jakichś nowych informacji w tym temacie, niż przesadzić z interpretacją. Jak mawiał klasyk: mniej znaczy więcej. 

Sowy - broszki ręcznie robione

Zawsze lubiłam sowy, przede wszystkim dlatego, że są to bardzo tajemnicze stworzenia i trudno je obserwować. Są dla mnie magiczne i trochę upiorne jednocześnie.

W końcu udało mi się zmobilizować na tyle, żeby pobawić się w tworzenie dekoracyjnych dodatków wzorowanych na tych cudnych ptakach, wystarczy pogrzebać w internetach żeby natknąć się na ciekawe inspiracje. Chociaż większość dekoracji nawiązujących do sów mnie odrzuca - bajkowe, dziecinne stylizacje całkowicie kłócą się z moim postrzeganiem sów. Nie ukrywam, że ogromną inspiracją były dla mnie sowy rosyjskiej artystki Julii Goriny, jednak absolutnie mnie na nie nie stać - chociaż zdaję sobie sprawę, że są warte swej ceny. No, ale jednym z największych plusów radzenia sobie z rzemiosłem artystycznym jest to, że można wyprodukować sobie śliczne rzeczy samemu :)

Pierwsza sówka śnieżna powstała zupełnie dla zabawy, nie miałam też jeszcze kupionych potrzebnych ozdób: cekinów, paciorków, koralików itd. Oczka i czarne paciorki są z odzysku lumpeksowego - chłopak mojej mamy nałogowo szpera po takich przybytkach i tym sposobem mam szuflady wypchane oczkami misiów, zapięciami, koralikami ze starych torebek, wstążkami itd.

Druga sowa, płomykówka to już inna bajka. Dotarły cekiny i paciorki, barwione koronki i cała reszta warsztatu. Praca nad nią była w każdym aspekcie przyjemna, od oglądania zdjęć sów w albumach - płomykówki mają niesamowite twarze od których dostaję dreszczy; po naszywanie koralików i wybieranie jaki gdzie będzie najlepiej wyglądał :) Lotki wycinałam osobno, malowałam, haftowałam i ozdabiałam koralikami, głowa także jest prawie w całości haftowana. Z tyłu zapięcie ze starej ozdoby do włosów, można ją przypiąć klamrą lub agrafką. Chyba nie muszę wspominać, że płomykówka wygląda cudownie gdy się ją nosi i niesamowicie odmienia każdy strój...

Barwienie naturalne wrotyczem vol. 2

Drugie w swojej karierze barwienie wrotyczem potraktowałam eksperymentalnie. Po pierwsze chciałam sprawdzić, czy kolor tkaniny jaką kupiłam na suknię przemarszową jest "koszerny" i czy uzyskam podobny odcień farbując ciemną przędzę naturalnie. Po drugie miałam zamiar sprawdzić co się stanie gdy do wywaru dodam sody oczyszczonej.

Eksperyment 1.

Do niewielkiej ilości wrotyczu wrzuciłam dwa motki wełny w kolorze siwym i ciemnoszarym (wełna naturalnie ciemna, niebarwiona i bez wcześniejszego bejcowania), zastosowałam plus minus tą samą metodę co rok temu. Opis tutaj: Farbowanie wrotyczem.

Po wyschnięciu kolorki wyglądają tak:

Po lewej kolory wyjściowe. Jaśniejszy zrobił się moro, ponieważ z braku większego garnka wełna dotykała podczas barwienia żeliwnej sztabki, której używam jako dodatku. W tle tkanina, której kolor popchnął mnie do eksperymentowania. Według mnie cel został osiągnięty i spokojnie mogę szyć sukienkę :)

Eksperyment 2. Czyli jak zamknęłam słońce w wełnie.

W drugim przypadku dodałam do kąpieli około 2 łyżek stołowych sody oczyszczonej. Wełna została wcześniej zabejcowana ałunem. Rezultaty okazały się świetne! Wełna zabarwiła się na piękny intensywny kolor żółty, niczym żółtko jaja! Jedynym minusem sody było to, że wystarczała chwila nieuwagi, aby zawartość garnka wylewała się spienioną masą na kuchenkę. Musiałam cały czas pilnować i mieszać wywar z wełną, żeby zapobiec kataklizmowi. 

Zaobserwowałam też ciekawą rzecz podczas zanurzania wełny w kąpieli. Motek wkładałam do wywaru dość powoli, systematycznie ugniatając go łyżką, żeby dokładnie pozbyć się pęcherzyków powietrza. Powstała w skutek tego dość znaczna różnica w odcieniu, pomiędzy częścią wełny zanurzoną na początku, a tą na końcu. Uzyskałam w ten sposób przez przypadek łagodne przejście kolorystyczne od cytrynowego po "żółtkowy".

Projekt Opolanka

Od czasu jakiegoś planuję w pełni "przekwalifikować" się w obrębie rekonstrukcji wczesnego średniowiecza na konkretny teren i czas, a mianowicie na mieszkankę opolskiego grodu z przełomu X i XI wieku (konkretnie 4 ćwierć X w. i 1 ćw. XI w.). Wybrałam Opole z dwóch powodów, po pierwsze znaleziska z Ostrówka są na tyle bogate i zróżnicowane, że można z powodzeniem wyposażyć się we wszelkie niezbędne przedmioty, po drugie Opole nie leży bardzo daleko od moich rodzinnych stron, a nie chciałabym odtwarzać kogoś z bardzo daleka np. Pomorza czy Rusi.

Ale dość przynudzania, do konkretów:

Miejsce: Opole

Okres: 4 ćw. X w - 1 ćw. XI w.

Pokusiłam się o zrobienie szkicu z pierwszą partią przedmiotów, które postaram się skompletować.

Flores - wyspa utkana z ikatu.

Po długiej nieobecności, nareszcie mogę rozpocząć dzielenie się niesamowitymi wrażeniami z podróży. W ciągu tych trzech miesięcy odwiedziłam m.in. Indonezję, a w niej przepiękną wyspę Flores, która faktycznie kipi dzikimi kwiatami. To bogactwo flory odbija się także w miejscowym rękodziele - kobiety znają doskonale możliwości roślin i wykorzystują je do farbowania ręcznie przędzionej bawełny, która służy im do tkania wspaniałych tekstyliów.

Czapka żart dla świeżo upieczonej mamy.

Robiąc porządki na dysku znalazłam trochę zapomniane zdjęcia pewnej czapeczki. Powstała trochę jako materializacja mojego specyficznego (przaśnego?) poczucia humoru, a trochę jako akceptacja wyzwania rzuconego mi kilka lat temu przez znajomą... Znalazła podobną czapeczkę robioną na szydełku.

Proszę bardzo oto czapka- cyc :) Żałuję bardzo, że nie namówiłam znajomej na udokumentowanie jak wspaniale prezentuje się na główce niemowlęcia podczas karmienia ;)

Wełna farbowana naturalnie korą dębu i jagodami bzu czarnego - całkowicie non toxic.

Farbowanie marzanną barwierską // Dyeing with dyer's madder.

Tym razem pochwalę się wspaniałym rezultatem barwienia marzanną barwierską. Skorzystałam z porady w "Farbowaniu barwnikami naturalnymi" i pilnowałam, żeby nie zagotować marzanny.

Tak jak poprzednio, wełnę uprzednio namoczoną, gotowałam w wodzie z ałunem. Korzenie marzanny (suszone) namoczyłam na noc w miseczce. Powoli podgrzewałam korzenie w około 4 litrach wody (miałam 50 g wełny do zafarbowania), gdy wywar zaczął lekko parować dodałam wełnę i utrzymywałam wywar na granicy wrzenia przez 2 godziny. Następnie zostawiłam całość do powolnego wystudzenia i odsączyłam wełnę. Na koniec wypłukałam w wodzie z octem dla utrwalenia, a oto moje dzieło:

Po lewej: marzanna + żelazo + ałun po zimnej kąpieli. Po prawej: marzanna + ałun po 2 godzinnym gotowaniu. // Left: madder + iron + potassium alun after cold bath. Right: madder + potassium alun after 2 h of boiling.

Namoczone korzenie marzanny, około 30 g. // Soaked roots of madder, around 30 g.

Wełna farbowana wrotyczem. // Wool dyed with tansy (tanacetum vulgare).

Mamy wokół siebie najbardziej ponurą porę roku, zachciało mi się więc pobawić trochę z kolorami. Po powrocie z Islandii od razu zabrałam się za chomikowanie roślin, które jeszcze się ostały w październiku i mogłyby się przydać do naturalnego barwienia. Do dyspozycji miałam więc kilka pęczków wrotyczu, który suszył się pod sufitem oraz niewielką ilość korzenia marzanny barwierskiej, którą podarowała mi Feima. Dziś będzie o wrotyczu.

Przepis:

Kwiatostany wrotyczu namoczyłam na noc w osobnym garze. Jeżeli korzysta się ze świeżo zebranych kwiatostanów, ten etap jest zbędny.

Bejcowanie.

Wełnę niebarwioną (korzystam z islandzkich zapasów) przewinęłam z motków w luźne sploty na przedramieniu, żeby łatwiej dotarły do niej wszystkie składniki. Wełnę namoczyłam, żeby dokładnie wchłonęła bejcę. Do gara emaliowanego wlałam kilka litrów wody i dodałam 4 łyżki ałunu. Mokrą wełnę wrzuciłam do gara z ałunem i zaczęłam na małym ogniu podgrzewać. Po doprowadzeniu do wrzenia, gotowałam powolutku przez następną godzinę, po czym pozostawiłam do powolnego studzenia. Wystudzona, odsączona wełna czekała przez noc na dzień farbowania.

Farbowanie.

Dobrze już namoczony wrotycz dopełniłam wodą (nie bawię się w zbieranie deszczówki, zwłaszcza w tak suchy grudzień, woda w moim kranie jest dość twarda i zazwyczaj przed farbowaniem ją przegotowuję, ale czasem mi się zwyczajnie nie chce. W ogóle zazwyczaj przy farbowaniu wszystko robię na oko :] ). Na małym ogniu podgrzewałam wywar (około 45 - 60 minut), a gdy zaczął wrzeć, gotowałam przez godzinę. Wyjęłam większość zielska z wywaru, odsączyłam i dodałam porcję wełny oraz żelazną sztabkę. Tak kąpała się dwie godziny, a potem powoli stygła w wywarze.

Na koniec wełnę wymoczyłam w wodzie z octem i dobrze wypłukałam. 

Drugą porcję wełny tak samo przygotowanej, wrzuciłam do gorącego wywaru i pozostawiłam na noc do wymoczenia.

Kolor wyszedł śliczny i całkiem intensywny, bardzo ładna zieleń z której powstaną zapewne rękawiczki dla mnie :)

Po lewej: wrotycz + żelazo + bejca ałunowa, 2 h gotowania. Po prawej: wrotycz + żelazo + ałun, 12 h moczenia. // Left side: tansy + iron + alun, 2 h of boiling. Right side: tansy + iron + alun, 12 h of cold bath.

Very short translation:

Bored with ugly autumn weather I decided to do something colorful. I dyed some icelandic yarn with tansy blssom (tanacetum vulgaris) with addition of iron and potassium alun. Here are pleasing results.

Szkoda, że nie jestem w stanie zrobić zdjęcia odzwierciedlającego piękno tej zieleni, którą otrzymałam... W rzeczywistości jest znacznie intensywniejsza i bogatsza. // Pity I can't make a better photo to show how beautiful this green colour is... In reality it is so much more rich and intensive.

Powrót do polskiej wełny - rękawiczki damskie

Po grubo ponad pół roku wzięłam do rąk naszą rodzimą wełnę, żeby wykonać parę rękawic. Zdecydowanie spodziewałam się większego dramatu :) Po pracy ze wspaniałą grubą wełną islandzką, praca na o wiele cieńszej polskiej wełnie to wyzwanie rzucone cierpliwości. Jednak jestem bardzo zadowolona z rezultatów. Zastosowałam dość zbity ścieg, żeby stworzyć szczelne i nieprzewiewne rękawice, a do tego wybrałam śliczny musztardowy kolor z lekkim odcieniem zieleni. Jeżeli zamówienie okaże się nieaktualne, sama z chęcią będę je nosiła.

Świąteczne dekoracje na ludowo i trochę skandynawsko.

Absolutna śliczność i słodycz na choinkę lub okno (ja mam udekorowane okno). Na złotej nici nawleczone małe trójkąciki z koronki w kolorze kości słoniowej.

W tym roku zostałam kopnięta w tyłek przez odpowiednie osoby na tyle wcześnie, że ozdoby świąteczne zaczęłam produkować już w listopadzie. Oznacza to, że jeżeli mi się poszczęści, to ktoś zdąży je przed świętami kupić ;)

Nie przedłużając wrzucam kilka zdjęć i stylizacji.

Choinka z leszczynowych malowanych patyczków. Zobaczyłam cenę czegoś takiego w jednym z popularnych blogów wnętrzarskich i zdecydowałam, że gdyby udało mi się sprzedać ją za połowę tej ceny - sukces :P

Gwiazdka leszczynowa malowana, jeszcze nie ubrana w srebrny dzwoneczek.

Jelonek z brzozowych gałązek, pamiątka z Białowieży.

Lubię tworzyć takie śmieciowiska, biegam po domu i zbieram wszystko co mi się komponuje - tak jak ta wczesnośredniowieczna bransoleta w charakterze podstawki pod świecę. Chyba mi zostało po studiach i majstrowaniu martwych natur do malarstwa...

Wszystkie zawieszki plus mała koronkowa girlanda to 100% Żywia made.

Aha, żeby nie było wątpliwości: tak brązowy flausz jak i czerwona jodełka to moje stare suknie i fartuchy słowiańskie ;)

Tylko koronka podprowadzona babci.

Girlandy z dominującą pistacją.

Uf... Udało się skorzystać z ładnej pogody i zreanimować aparat, więc z przyjemnością prezentuję najnowszy zestaw trójkącików. Kojarzy mi się z późnym latem, kiedy gdzieniegdzie pojawiają się już pierwsze pożółkłe liście, ale nadal panuje skwar, a popołudnia płyną leniwie. Miłe skojarzenie na początku grudnia :)

Girlandy różnią się nieco zestawieniem, ale w większości użyłam takich skrawków tkanin:
- pistacjowy len
- biało - zielona kratka
- pastelowa morela w delikatne prążki
- drobne zielono brązowe kwiatuszki

Jako akcenty mniejsze trójkąciki:
- rudy len
- oliwkowy len

Nadal po części z braku maszyny do szycia, a trochę z chęci upraszczania sobie życia stosuję metodę produkcji bezszwową. Poza tym uważam, że takie sielsko- wiejskie girlandy powinny być swobodne, postrzępione i nieco przaśne :)

Etui na Kindle - wersja miękka.

Wpadłam w istny szał szycia :) Szkoda tylko, że nie mam maszyny i wszystko zajmuje mi dziesięć razy więcej czasu... Zeszłego wieczoru nie byłam w stanie się oderwać od wycinania, fastrygowania i dobierania tkanin na następne wersje i modele pokrowców :) Nie wiem po co mi ich tyle, może znajdą się chętni na nadliczbowe sztuki, w końcu święta za pasem ;)

Tym razem etui bez usztywnienia w formie pionowej.

Mimo, że takie słodko romantyczne klimaty nie do końca są w moim guście, to takiego zestawu nie wstydziłabym się nosić :) Fiolet na zewnątrz to resztki z wełnianej sukni, którą szyłam ostatnio.

A tutaj dwa kolejne zestawienia w drodze. Zielona tkanina to len z pozostałości po którejś historycznej kiecy.

Etui, pokrowce na czytnik Kindle.

Zaopatrzyłam się ostatnio w czytnik e-booków, jako że sporo jeżdżę, a w podróży coś robić trzeba. Zamiast kupować nijakie gotowe pokrowce, postanowiłam zrobić sobie własny, oczywiście nie odmówiłam sobie przy okazji wizyty i znajomej prowadzącej pasmanterię, w poszukiwaniu resztek tkanin - zaczynam podejrzewać, że jest to już jakiś rodzaj uzależnienia lub zboczenia :P Może wpis ten nie ma wiele wspólnego z historią i odtwórstwem, ale jest to przede wszystkim blog o rękodziele.

Pierwszy mój wyrób oczywiście nie jest wolny od mankamentów i błędów, ale będę go używała tylko ja, więc nie szkodzi. Drugi jest już znacznie lepiej wykonany, chociaż trochę inaczej. Już mnie ręce świerzbią do wykonania kolejnych pokrowców, bo kupiłam prześliczne tkaniny i aż żal, żeby w szafie leżały :)

Pierwsze etui. Z zewnątrz resztka wełnianej bluzy w kolorze czekoladowym, środek ze ślicznej bawełny. Całość wyściełana ociepliną, a karton nadaje całości sztywność. Bardzo wygodnie i miło się dzięki temu czyta. Początkowo chciałam inaczej rozwiązać kwestię mocowania czytnika, ale nie poszło po mojej myśli i musiałam doszyć gumki, które następnym razem wszyję od razu między warstwy tkanin.

Etui nr 2. 

W tym przypadku ocieplina nadająca miękkość i chroniąca czytnik jest tylko na wewnętrznej stronie okładki. Mocowanie  i zapięcie tym razem ukryłam pod doklejonym osobnym panelem wewnątrz pokrowca.

Skarpety z lopi.

Ufff, kolejne zamówienie zrealizowane :)

Roboty było sporo, bo to duże męskie rozmiary, grunt, że skończone i mogę zabrać się za co innego.

Girlandy z flag - bunting. Nowy cykl na Rękodzielnicy.

Zapraszam do obejrzenia najnowszych owoców współpracy między Rękodzielnicą i utalentowaną fotograf Kingą Herok :) 

Jako stwór kreatywny i wszechstronny nie trzymam się jedynie wybranych dziedzin, więc wreszcie postanowiłam się zmobilizować i rozpocząć realizację dość przyszłościowego, a kto wie, może i zawodowego projektu. W skrócie, zamierzam na poważnie zająć się projektowaniem dekoracji okolicznościowych. Oto pierwsza stylizacja z wykorzystaniem rustykalnych flag w girlandzie. 

Byłyśmy zaskoczone jak taki prosty zabieg jak rozwieszenie kilku girland wpływa na odczuwanie przestrzeni... Nie chciało nam się wychodzić spod jabłonki :)

Flagi są bardzo prostym i efektownym sposobem na zaczarowanie dowolnej przestrzeni - czy we wnętrzu, czy w plenerze. Dodatkowo są bardzo eko, ponieważ używam starych niepotrzebnych tkanin, od lat zalegających w szafach - mama i babcia szczęśliwe, bo robię im miejsce na półkach i pozbywam się kłopotu :) Poniżej jeszcze kilka wariantów girland, a zestaw będzie się nadal powiększał.